Ferhalen foar bern fan 10 - 12 jier

Haadstik 1 en 2 út: De Kening fan Juster
fan Paul van Dijk

De Ynkringer

It leafst hie se ek sok moai ljocht hier as Wytske. Dy is krekt in prinsesse mei har grutte, kofjebrune krollen. Mar dat hat Renske net. As se harsels yn it spegeltsje dat se yn har aginda plakt hat, besjocht, ergerje har sinnespruten har noch it meast. Dêrnei har blauwe eagen, fierstente ljocht. En dan har nekke, dy is sa lang as in slang fan in stofsûger.
As Wytske foar de fafolste kear mei de hân troch it hier strykt, fantasearret Renske der oer hoe’t it fiele soe om der mei in skjirre in stik fan ôf te knippen.
“Mei ik dyn mobyltsje even?” freget Wytske ynienen.
“Nee”, antwurdet Renske.
Se pakt gau de tillefoan fan de tafel. It apparaat leit neist in lêsboek fan Wytske.
“Der binne mar trije yn ús klasse dy’t in mobyltsje hawwe”, seit Wytske, mear tsjin harsels as tsjin Renske.
“Dat komt omdat jimme noch fan dy babys binne”.
“Net!”
“Wol!”
Se fielt it. It begjint wer.
Twa wike lyn binne Wytske en har heit by harren yn kommen te wenjen. Renske hat besletten om de namme fan de nije freon fan mem net út te sprekken. Se hat syn namme feroare yn ‘Menear Sukkel’. Menear Sukkel stiet moarns oeren yn ’e badkeamer syn hier te dwaan.
Hy is wat lytser as mem; it liket oft syn holle hast te swier is foar syn nekke. Hy fersûpt yn ’e pakken dy’t er oan hat. Oerdei wurket er by de gemeente, jûns tutet er mem. Renske griist as se der oan tinkt. Wytske is nei in muzykprogramma zapt. De televyzje skreaut troch de keamer hinne. Gelokkich mar, hoecht se tenminsten net mei har te praten. Want Wytske is noch stommer as Menear Sukkel.
“It is wol in moaienien”, seit Wytske samar.
“Ik mei him allinnich mar brûke as ik dat lange ein nei Pake ta rinne moat. Mar mem is der no dochs net”, antwurdet Renske. Se wol noch mear sizze, mar parset har lippen op inoar. Wytske hat al tefolle heard.
“Oh”, seit Wytske ûnder de yndruk. “Wêr wennet jim Pake dan?”
“Sis ik net”.
Wytske hoecht net te witten dat er yn ’e buert wennet. En se mei al hielendal net witte watfoar in wûnderlik man har pake is.
De foardoar slacht ticht. Mem is thús. Se is allinnich. Menear Sukkel is noch oan it wurk.
“Sa. Ik haw boadskippen helle. Wa wol even it paad sneifrij meitsje? Ik haw nammentlik wiete sokken!” ropt mem fleurich.
“Wat ite wy hjoed?” freget Renske, wylst se mei har finger oer it skerm fan har mobyltsje faget.
“Boerekoal”, antwurdet mem. “Echte wintergriente”.
“Blech”.
“Dat fynst oars ek altyd lekker”, seit mem. Se rint nei de keuken.
“No net mear”, seit Renske.
Hiel koart sjocht se nei in foto fan harsels mei heit en mem op it skerm fan har mobyltsje. Dêrnei faget se de foto gau fuort mei har finger. Wytske sjocht har oan.
“Sille wy tegearre it paad even oanfeie?”freget Wytske.
“Tegearre?
“Ja!
“Nee”.
“Wy kinne ek wol dûnsje op myn cd mei ferskes fan…”
“Nee”.
“Oh”.
De doarbel giet.
“Renske, wolsto even iependwaan?” ropt mem út de keuken.
Wytske, wolsto even nei de doar tarinne?” besiket Renske.
Mar Wytske skodhollet pleagerich.
Renske suchtet, leit har mobyltsje op ’e tafel en rint nei de foardoar.
Yn ’e gong steane mem har learzen. Op ’e doarmatte leit snie. As Renske de doar iepen docht, stiet der gjinien. Of dochs?
Foar har yn ’e snie stiet in grutte swarte roek har te begluorkjen.
“Wiesto it?” laket se.
Se wachtet noch even. Hiel even liktet it oft de roek ek noch in loûd meitsje sil, mar dat wachtet Renske net ôf. De fûgel kin har neat skele, se hat al lang troch wat der oan ’e hân is. “Net leuk!” ropt se en se triuwt de foardoar ticht.
Yn ’e snie steane ferskate fuortspoaren fan learzen. Grif fan har buorjonges, Jan en Paulus. Dy binne wol faker oan it beltsjedrukken.
“Eikels”, mompelet se.
As se in stap efterút docht, stroffelet se hast oer har rêchsek.
Soene se ek húswurk foar biology hawwe? betinkt se har ynienen. Daliks Ganna út har klasse mar even belje.
Mar dêr komt se net mear oan ta.
As se werom nei de bank rint om har mobyltsje te pakken, spat se hast útelkoar fan lilkens. Wytske sit mei har mobyltsje te boartsjen.
Har mobyl!
“Jou werom!”ropt Renske.
“Ik doch allinne mar in spultsje!”
“Do moatst der ôfbliuwe!” ropt Renske fûl.
“Ophâlde mei klieren”, ropt mem út de keuken.
Renske krôlet de fûsten; har neilen stekke yn ’e palmen fan ’e hannen. Wat soe Wytske dwaan as se har in klap jaan soe?
“Jou myn mobyltsje werom”, besiket Renske. Har stim hat it dreec om rêstich te bliuwen.
“Ik meitsje even it spultsje ôf, hear”, seit Wytske.
Har eagen litte it byldskerm net los. En dan sjocht Renske dat se hielendal gjin spultsje docht. Wytske lêst har berjochten.
“JOU-WE-ROHOM!” ropt Renske woest yn it ear fan Wytske.
Se besiket it mobyltsje te pakken, mar Wytske is har te fluch ôf.
“NEE-HEE!” ropt Wytske werom en op itselde momint komt se oerein, fljocht de keamer út en draaft de treppen op. Renske giet der daliks efteroan. As se healwei de treppen is, heart se de doar fan it keammerke fan Wytske  tichtslaan en it lûd fan in kaai dy’t yn it slot omdraaid wurdt. Se kin net leauwe wat der bard is.
Wytske hat har mobyltsje gewoan stellen!
“Komt dan!” ropt Wytske efter de doar wei.
Renske skopt tsjin de doar oan. Har wangen binne read en har eagen steane op ûnwaar.
“DOCH IEPEN”, raast se
Soe se de doar iepen skoppe kinne? Foar’t se dêr noch oer neitinke kin, draaft mem de treppen op nei boppen.
“Wat bart hjir allegear?” freget se.
“Wytske, dy …” begjint Renske.
Mar se wit dat it gjn sin hat om it út te lizzen. It slimste fan alle si dat mem Wytske hieltyd gelyk jout.
“Wat Wytske?” seit mem. “Wêrom skopsto tsjin de doar oan?”
Renske draait mei de eagen, Fansels. Mem kiest daliks wer Wytske har kant. Wie heit der no mar. Wiene heit en mem noch mar gewoan byelkoar.
Mar heit is der net. Hy is op wrâldreis. “De kop leech meitsje” sei er, doe’t Renske him frege wêrom’t er op reis gie. Se hat no al in pear wike neat mear fan him heard. Se mist him.
“Draai net sa mei de eagen, Renske. Wat si der mei Wytske?” freget mem noch in kear.
“Wytske hat myn mobyltsje!” ropt Renske. “Dy stomme-“
“Renske!”
Mem pakt har by de earm.
“Wytske wennet hir no ek en-“
Renske lûkt har earm los en draaft lâns mem de treppen ôf. Healwei bliuwt se stean.
“Mem lústert net ien nei my. Ik gean nei Pake!” ropt se.
Pake Marius lústert tenminsten wol nei har. By him is alles yn elk gefal noch yn oarder. Se draaft de treppen ôf, pakt in jas, lûkt de foardoar iepen en draaft de strjitte op. Bûten snijt it. De strjitten binne sniewyt. Even is se har oriintaasje kwyt. Moat se no links of rjochts.
“Rjochtsôf”, seit se tsjin harsels.
It is kâld bûten. Renske knopet har jas ticht en begjint dan te draven.

“Wêr is Renske?” seit in stim boppe oan ’e treppen. “Renske is nei har pake ta. Lit har mar even”, seit mem.
“Mei ik mei har mei?” freget Wytske.
“Dat liket my net in goed plan”, antwurdet mem.
Stilte.
“Mar se is har mobyltsje fergetten”, seit Wytske dan ynienen. Se hâldt it apparaat omheech.
 Mem suchtet en sjocht even in oare kant op.
“No, draaf der mar efteroan”, seit se fluch. “Byelkoar yn ’e buert bliuwe!
Äs Wytske de doar útfljocht, freget mem har ynienen ôf wat Wytske eins mei it mobyltsje fan Renske docht. Se skodhollet en rint stadich de treppen ôf.

Renske draaft lâns de huzen fan de Ridderwei. Guon minsken hawwe de ljochten al oan, ek al is it noch mar middei. De stoepen binne glêd, dat Renske beslút om mar op ’e dyk fierder te draven. Flats! Har gympys sakje fuort yn ’e snie. De sokken binne dweiltrochwiet. By Pake is it fêst waarm binnen, tinkt se. As se goed trochdraaft, dan kin se sa by him wêze.
In auto glikdet har temjitte. Krekt in wite mollebult. De man wiuwt, ha hat har sjoen.
Dan heart se stappen efter har. Se komme hieltyd tichterby. As Renske efterom sjocht, sjocht se dat Wytske har efternei komt.
Oh nee, tinkt se.
“Gean fuort!” ropt Renske oerstjoer.
Dyn mobyltsje!” ropt Wytske werom.
Renske byt op har lippe. Oan ’e iene kant wol se graach har mobyltsje wer werom hawwe, mar oan ’e oare kant wol se net dat Wytske Pake Marius kennen leart. It is har pake. Fan har allinnich! Se beslút om net op Wytske te wachtsjen en it blykt dat se folle hurder drave kin.
“Net sa hurd!” himet Wytske. Se moat derom tinke dat se net útglidet, want de dyk is glibberich.
 As Renske it tempo noch mear opfiert, rekket Wytske hieltyd mear efterop.
Dit giet makliker as ik tocht hie, tinkt Renske.
Har fuotten fleane oer de snie. Se sjocht net wer efterom.

Besite

Der binne lannen dy’t hielendal net op kaarten stean. Gewoan om’t minsken der noch noait west hawwe, of om’t minsken se noch net fûn hawwe.
It Lân fan Juster is sa’n lân. De minsken dy’t dêr wenje, hawwe noch nea fan mobyltsjes en kompjûters heard. Bisten prate dêr noch en jûns kinst dêr mar better binnen bliuwe, om’t der noch wolven omdoarmje kinne. It is in bysûnder lân, mar der is ien probleem: Kening Magnus is fuort.
Ek al besykje de ministers it geheim te hâlden, yn it kastiel gûnzje de praatsjes troch de hallen. Der wurdt slústere dat de Kening fuortgien is. Samar, fan ’e iene dei op de oare dei. En ek al twivelje in soad minaken oan it nijs, in goeie roddel is samar rûn. Al gau is it nijs oer it fuortgean fan de Kening bekend yn it hiele kastiel. In dei letter witte de minsken yn ’e doarpen derom hinne der ek fan. Noch in dei letter wit it hiele Lân fan Juster, sels de Trollen, dat Magnus, de grutte Kening, net mear yn it lân is.
Ticht yn ’e buert fan it kastiel fan de Kening leit Dwaalsum. Dêr, yn ien fan de lytsere húskes tsjin de râne fan it doarp oan, leit in famke yn har bêd.
“Lekker sliepe, Jildau”, seit har mem. De frou hat ljocht hier en stiet yn ’e iepening fan de doar.
“Wêrom moat ik no al op bêd?” freget Jildau
“Dêr … hwwwe heit en ik in goeie reden foar”.
 Mem rint nei it bêd en srtykt even troch it hier fan it famke, dat ek ljocht is.
“Ik dream hieltyd oer fûgels”, seit Jildau ynienen.
Se sjocht dat mem in bytsje skrikt. Jildau hat altyd al dreamd, mar de lêste pear wiken wurdt it hieltyd slimmen. Fûgels dy’t op har ôf fladderje. Bisten dy’t op har ôfkrûpe. Der komt altyd wat op har ôf. It fielt as wolle de dreamen har earne foar warskôgje.
“Ik wol noch net sliepe, mem”, flústert Jildau sêft.
Mem laket in bytsje en skoddet har holle.
“En kloppet it dat de kening der net mear is?” freget se om de tiid noch wat te rekken.
“Dat kloppet”, seit mem. “Wêrom fregesto dat?”
“Dêr hie juf it hjoed oer. allinnich snapten wy it net allegear”.
Mem sjocht even mei de eagen nei de grûn. Se glimket koart.
“Ik sil dy fertelle oer ús kening. De grutte Kening Magnus”.
Mem giet op ’e râne fan it bêd sitten.
“Hy is in held foar in soad minsken. Mar ek helden hawwe jong west. Kening Magnus hie in broer: Alexios. En Magnus en syn broer koenen net goed meielkoar. As Magnus der net west wie, dan wie Alexios kening fan it Lân fan Juster wurden. Mar harren heit keas Magnus út as syn opfolger. Alexios koe dat net begripe. Hy waard jaloersk op syn broer.
Op in dei, doe’t er krekt achttjin wurde wie, hat er it kastiel ferlitten en is er noait wer weromkommen. De geroften geane dat er in tsjoender wurden is. Ien dy’t boartet mei it Kwea. Jierrenlang hat Kening Magnus yn harmony en rêst regearje kinnen. Mar op in dei waarden wy oanfallen troch de Trollen”.
“Dêr hawwe wy it fan ’e moarn op skoalle ek oer hân”, seit Jildau. “Juf sei der der troch de oarloch mei de Trollen in hiel soad gebouwen opnij boud wurde moasten”.
Mem knikt.
“De Trollen hawwe in soad fernield, Jildau. En net allinnich ús lân”.
“Wat bedoelt mem”, freget Jildau.
“Kening Magnus hat as in liuw mei harren fochten. Wy hawwe fan se wûn. Mar in feestje waard it net. Op de dei dat it leger de lêste groep Trollen te pakken krigen hie, hat de Kening de grutste flater makke dy’t er mar meitsje koe. Wy tochten dat er de Trollen dy’t noch libben opslute soe, mar hy hat se frijlitten”.
“Frijlitten?”seit Jildau ferbjustere.
“Dat hier er miskien net dwaan moatten. Mar Kening Magnus wie in goeie kening, Jildau. Hy seach altyd it goede yn in mins of bist.
De minister hawwe him doe op ’e fingers tikke en it skynt dat er dêrnei it lân útsetten is”.
“Mar … wa is dan no ús kening?” freget Jildau.
Mem skrabbet har kiel.
“Magnusnoch hieltyd. De ministers wolle dat der in nije kening komt. Mar Magnus syn soan wol net kening wurde. De minsken binne benaud dat … Alexios werom kommen is om de troan op te easkjen.
“De broer fan de kening”, seit Jildau.
“Kening Magnus hat ek noch in pakesizzer. It skynt dat Alexios no nei dat famke siket”.
Jildau sjocht mem mei grutte eagen oan en se lûkt de tekken wat mear oer har hinne.
“Mar dêr hoechsto dy net drok oer te meitsjen, pop”, seit mem hastich.
“Wêrom moat ik dan sa betiid op bêd?” freget Jildau nochris.
“Der steane berjochten yn ’e krante oer grutte kloften raven dy’t om it paleis sweve. Dy fûgels komme net sa faak mear foar yn Juster”.
Der komt Jildau wat yn it sin.
“Ik dreamde fannacht oer raven. Se besochten my te pikken”.
“Raven?”
“Ik sloech mei de earmen, ik woe fuortdrave mar it slagge my net. Der kamen hieltyd mear snaffels op my ôf. En der wie in man, mem. Hy hie swarte eagen. Eagen sa swart as modder”.
Mem sjocht har mei grutte eagen oan, se hat in reade kleur op ’e wangen.
“Is it frjemd dat ik dat dreamd haw?” freget Jildau.
“Nee hear”, antwurdet mem koart. Jildau sjocht dat se liicht.
Mem bûcht nei har ta en jout har in tút op it wang.
“Ik hâld fan dy. Do moatst no mar lekker sliepe”.
“Mar …”.
“Lekker sliepe”.
En foar’t Jildau noch wat sizze kin, hat mem de doar fan de sliepkeamer al ticht dien. Jildau sjocht nei it plafond. No kin se fansels hielendal net mear sliepe. Wat soenen dy raven no yn Dwaalsum moatte? It saaiste plakje fan it hiele keninkryk!
Se harket nei de wyn. In pear beammen núnderje in spoekeftige meldij. Bûten tsjilpe in pear fûgels. Miskien binne dy raven wol gefaarlik, tinkt se.
Se sjocht nei de giele gerdinen. Dy wibelje in bytsje. Se giet op ’e rêch lizzen, dêrnei op har side en in kertier letter draait se dochs mar wer op ’e búk. De wrâld is stil. It liket wol oft de fûgeltsjes harren siken ynhâlde.
En dan ynienen krijt Jildau pikefel fan de lûden dy’t se bûten heart. Heaze stimmen roppe troch de nacht.
Koarte en lange gjalpen, dan wer leech dan wer heech, en sa no en dan liket it as oft der ien oer de nekke giet.
It binne de lûden fan raven! Jildau giet rjochtop yn bêd sitten.
Soenen it … dy raven wêze, dêr’t mem it oer hie? De lûden komme tichterby. Se draaft nei it rút, lûkt de gerdinen iepen en sjocht nei bûten. Se kin har eagen hast net leauwe: it liket wol oft de loft swart is mei fûgels.
Tusken al dy fûgels lûkt in grutter bist de oandacht. Der fljocht in hiele grutte raaf tusken. Ien dy’t wol fiif kear sa grut is as de oaren.
 It swit brekt har út, want de raven komme hieltyd mear har kant út. De kloft giet stadich wat leger fleanen. Se meitsje hieltyd minder leven. De raven sakje en de grutste raaf komt as earste mei in plof op ’e grûn telâne. Flak foar it hûs fan Jildau. De oare raven reitsje de grûn ek. Dan bart der wat opmerkliks: alle raven meitsje in rûnte om de grutte raaf hinne ne bedobje him mei harren flerken. Nei in pear tellen fleane de raven allegear in oare kant út en stiet der op it plak dêr’t earst de grutte raaf stie, samar in man op strjitte. In Raveman, tinkt Jildau.
Hy slacht wat fearren fan syn swarte jas ôf en docht in pear stappen. Dan stroffelet er oer de karre fan har buorjonge.
Jildau wol net laitsje, mar begjint dochs te gicheljen. It wie sa’n ûnnoazel gesicht. Op itselde momint krijt se spyt, want de man yn ’e swarte jas sjocht har kant út. Jildau krimt yninoar. It is de blik fan de man dêr’t se fan skrikt. Der is wat mei syn eagen. Dy binne sa swart, sa swart as modder.
Ynienen fleane alle raven har kant út. Se hawwe har sjoen! Mei gong lûkt Jildau de gerdinen ticht. Se giet mei har rêch tsjin ’e ferwaarming oan sitten. De raven pikke tsjin it rút oan. Wie se mar in mûs, dan koe se fuortkrûpe.
“Heit! Heit!” ropt se, mar de raven kraaie lûder as dat Jildau roppe kin. As it rút it mar hâldt. “Jildau?” ropt heit.
“Der stiet in man bûten, heit!” ropt Jildau werom.
“Net iependwaan!” heart se mem roppen.
De belle giet.
“Jehannes, net iependwaan!” ropt har mem noch in kear.
Mar de foardoar giet wol iepen. De raven fladderje by it rút wei.
“Goejûn. Ik sykje in famke”, seit in iiskâlde stim.
“Fan myn hiem ôf. Ik wit wa’sto bist”, antwurdet har heit.
“Dan witte jo ek dat ik mei in simpele tsjoenspreuk dit hûs nei in oare wrâld helpe kin”, seit de man driigjend.
“Ik haw gjin dochter”, seit har heit koart.
It is even stil. Dan heart Jildau in aaklik gnyske. Se krijt in nuver gefoel yn ’e mage.
“Neffens my haw ik har krekt sjoen. Se sit tsjin de ferwaarming oan. Helje har mar even op”.
“Ik tink der net oan”, heart se har heit sizzen.
De Raveman docht krekt oft er him net heard hat en giet fierder mei syn ferhaal:
“Wy besykje alle húshâldings yn it Lân fan Juster. Ik haw allinnich mar in pear fragen. Is it famke jo eigen dochter? Net adoptearre of sa?”
“Jehannes, wat wol dy man?” ropt de mem fan Jildau.
“Neat. Hy giet no fuort!” ropt har heit werom. “En hy nimt syn parkiten mei”.
It liket wol oft der in pear raven laitsje. De Raveman docht wer as hat er it allegear net heard.
“Hoe hyt jo dochter?”
“Jildau”, seit heit koart. “En no opsodemiterje”.
“Spitich”, seit de man. “Ik sykje Renske. Jildau hat altyd al har namme west?”
“Ja”.
En dan heart Jildau stommeljen. It liket as oft de Raveman har heit nei de kiel fljocht.
“Ik leau jo net”, seit de Raveman.
“It is e-echt w-wier”, pipet har heit.
Har heit kochelet. Soe de Raveman him wer loslitten hawwe? tinkt Jildau.
“Hokfoar kleur hier hat se?”
“Ljocht”.
“Hm”.
De stim fan de Raveman klinkt oars. As is er suver in bytsje teloarsteld. Jildau hopet dat de man har net meinimme sil.
“Jo kenne ek gjin Renske?”
“Fansels. Mar net persoanlik, as jo dat bedoele. En no-“
“Jo hawwe faaks ynformaasje oer de kening?” giet de Raveman fierder.
“Nee, ik wit dat wy op it momint sûnder kening sitte, dat is it iennige wat ik wit”, seit heit. “Tsja. Yniennen wie er fuort … It liket wol as oft er troch de Poarte gien is”.
WAT seinen jo?” freget de Raveman skerp.
Heit laket wat ûngemaklik.
“Fan dat berneferske, bedoel ik”.
“Hoe giet dat?” snaut de Raveman ûngeduldich.
It is even stil en dan sjongt har heit, in bytsje bibberich, - dat wol – in part fan in ferske dat er ek wolris foar Jildau songen hat.
“Doe koe er reizgje tusken Hjoed en Juster. Yn it ljocht en yn it tsjuster”.
“Dat wie it?” freget de Raveman.
“Mear wit ik op dit stuit net”, antwurdet heit. “Ik hoopje dat er gau wer weromkomt.
“Wa?” freget de Raveman.
“De Kening”, seit heit.
“Ha!” laket de Raveman. “De Kening is flechte, bêste man. Dy komt net wer werom. Magnus hat der in binde fan makke. En sjoch wêr’t de grutte kening no is, no’t syn eigen lân sûnder bestjoer sit. Gelokkich binne der minsken lykas ik, dy’t ferstân fan bestjoeren hawwe. Wy krije ynkoarten in nije kening”.
Heit seit neat werom.
“Tank foar jo meiwurking. Troch de poarte. Hm. Ik sil it ûnthâlde.
In goejûn fierder”, seit de Raveman mei in gnyske.
Heit slacht de doar mei in rotgong ticht. Se heart him skellen.
Jildau giet mei in sucht sitten. It is mar goed dat har heit net benaud is. Bûten heart se in tal stimmen. Ien dêrfan is de Raveman. Mei wa soer er prate? Se doart net wer te sjen.
As se even letter it kraaien en fladderjen fan de raven heart, kin se it net litte om dochs even troch it rút te loeren. Se lûkt de gerdinen in bytsje iepen. Yn ’e fierte sjocht se de raven fleanen, mar de grutte raaf is der net by.
Wêr soe dy Raveman bedarre wêze, freget se har ôf. Se giet wat tichter tsjin it rút oan sitten. Har noas rekket it kâlde glês.
Ynienen fljocht in ûnbidich grutte raaf roerlings lâns it rút. De fûgel makket in rûntsje en bliuwt dan fladderjend foar har rút hingjen. Twa swarte eagen besjogge Jildau fan boppen nei ûnderen. As it bist de bek iependocht, heart se in hurd, kraskjend lûd. Mei de hannen foar de earen sjocht se twa enoarme klauwen dy’t nie it rút gripe. Jildau skriemt fan eangst.
“Heit!” ropt se.
 Se heart roffeljen op ’e treppen. Mei it swit op ’e foarholle komt har heit it keammerke binnendraven. As de grutte raaf him sjocht, fljocht er ruort, efter de oare raven oan. As de meunsterlike fûgel hielendal út it sicht s, en de âlde moanne har no pas doart sjen te litten, giet hiet neist Jildau op de grûn sitten en krûpt har oan.
“Famke, famke”, seit er.
“Wie dat de broer fan de kening, heit?” flústert se.
Heit seit neat.
“Ik hoopje dat er dy Renske noait fine sil”, seit Jildau.

In mantsje mei in puntmûtse op, dêr’t bellen oan hingje, sit mei in glês wyn yn ’e hân en mei in board mei stikjes tsiis op ’e skoat yn in loaie stoel. It is Ivar de Nar. Hy wennet op it kastiel. Jierrenlang wie er de hofnar fan de âlde Kening Magnus, mar om’t de kening it lân ferlitten hat, hat de Nar op it stuit gjin wurk. En dat befalt him goed.
“Goejûn, Ivar”.
Ivar de Nar skrikt sa fan de stim efter him, dat it board mei tsiis in salto troch de loft makket en it wynglês stikken op ’e flier falt. As de wjerljocht draait er him om en sjocht midden yn ’e keamer de Raveman stean.
“Wat dochsto hjir?” seit de Nar ferbjustere.
“In tiid lyn, Nar”, antwurdet de Raveman. Dêrnei knikt er even mei de holle.
De Nar kin syn eagen hast net leauwe. De man yn ’e swarte fodden foar him hat er miskien al fyftich jier net mear sjoen.
“Wolst miskien in bakje kofje of in … stikje tsiis?” freget de Nar,  wylst er troch de hoksen sakket om de blokjes tsiis fan ’e grûn ôf te pakken.
“Gjin drokte, Nar. Ik kom hjir foar mear ynformaasje. Ik haw heard datsto de Kening koartlyn noch sjoen hast”, seit de Raveman saaklik.
“Dwat Klwoppet”, antwurdet de Nar mei in stikje tsiis yn ’e mûle.
De Raveman sjocht him driigjend oan.
“Sis my wêr’t er is!” sist de Raveman.
“Rêstich! Jou dy earst ris del”, antwurdet de Nar wylst er nei de bank wiist, mar hy sjocht oan it gesicht fan de Raveman dat dy net foar in gesellich praatsje kommen is. As er yn de kâlde eagen fan de Raveman sjocht, krijt der in nuver gefoel yn ’e mage. Foar’t er it wit, stiet de Raveman rjocht foar him en tilt him in eintsje fan ’e grûn.
“Wêr is de Kening?” systeret de Raveman.
“Kening Magnus is net mear yn dit lân”, antwurdet de Nar mei smoarde stim.
“Dat wit ik Wêr is er wol? En wêr is it famke?”
“Famke? Neffens my is de Kening noch altyd in man. Tûke Kening Magnus is nei in oar lân flechte. Hy tinkt dat er feilich is. Mar ik haw him fûn! Ik bin der tafallich troch in âld boek-“
De Raveman skodhollet.
“Lit mar, Ivar jonge. In famke! Wie der ek in famke by him?” ûnderbrekt de Raveman him.
“Wêr hasto it oer, bêste man?” freget de Nar.
“In famke. Tink nei! Renske hjit se! Renske sykje ik! Magnus hat har fêst feilich ferstoppe. Mar ik sil har fine”, antwurdet de Raveman.
De Nar tinkt nei.
Ik ken in Renske út Moleburch dy’t wolris ferskes sjongt op de kreamkemerk yn Dwaalsum. Sy hat-“ seit de Nar, mar foar’t er de sin ôfmeitsje kin, wurdt er troch syn wurkkeamer smiten. Hy donderet yn syn ferklaaikiste, dêr’t it lid daliks fan ticht falt.
“Dat famke bedoel ik net!” ropt de Raveman.
“MMMM” mompelet de Nar fanút de kiste.
“Wat seist?”
De Raveman rint nei de kiste ta en docht it lid iepen. As de Nar omheech komt, hingje der in pear kleurde sokken oer syn narremûtse.
“Ik sei’: “Hè wat ûngesellich no wer, dat gebalt”, mompelet de Nar.
De Raveman pakt in skilderij fan ’e muorre.
“Moai printsje, hin? Dat is myn broer Elgar”, seit de Nar.
Hy besiket it petear in oare kant út te stjoeren, mar de Raveman is net fan syn stik te bringen.
“Praat my net oer famyljeleden, domkop! Famyljes kinne my de pot op. Foar de lêste kear: wêr is se?”
“Bedoelsto miskien Renske fan de slachter? Dy hat-“
Foar’t de Nar syn ferhaal ôfmeitsje kin, slacht de Raveman ôfgryslik hurd mei it skilderij op ’e kop fan de Nar. Syn holle komt troch it doek hinne.
“Skande fan dit moaie skilderij!” skriemt de Nar. Syn earen sûzje noch fan de klap.
“Renske, de pakesizzer fan Magnus. Witst noch wol? Dy sykje ik!” raast de Raveman noch hurder.
De Nar giet rjochter op sitten. Hy draait even mei de holle, syn nekke kreaket.
“Ah, dy Renske bedoelsto”, glimket er.
De Raveman draait mei de eagen.
Dy Renske wit ik wol te finen!” laket de Nar.